Rupelverhalen

Verslag TSR 2016 Jens Demuyt

Antwerpen 2016 TSR

Laat ik me eerst even voorstellen:


Mijn naam is Jens Demuyt, ik ben 16j. en woon in Deurne bij Antwerpen.

 

Onze familie is lid van zeilclub “Antwerps ZeilCentrum Noordkasteel”, kortweg AZCN, waar ik vorig jaar de zeilcursus voor volwassenen volgde. We delen er onze plas met de Hogere Zeevaartschool.

De meest voorkomende boten waarmee bij ons gevaren wordt, zijn de kleine Optimistjes, 320, 470 tot Laser, Motorop, Vaurien, sloep, … Momenteel zijn we thuis zelf ook nog volop bezig om onze eigen houten Vaurien op te maken.

Enkele clubleden deden in het verleden reeds mee met de Tall Ship Races... en hun belevenissen spraken mij enorm aan. Begin dit jaar heb ik er ook Jan ontmoet, onze schipper van de T/S Rupel.

Hij overtuigde mij om me in te schrijven voor de Tall Ship Races 2016 met vertrek in Antwerpen en dit op de 2-mast gaffelschoener “T/S Rupel”.

 

De T/S Rupel is een prachtige, getrouwe kopie van een gaffelschoener.

Dit schip werd in 1991 geboren uit een sociaal samenwerkings-project tussen de VDAB, vzw De Steenschuit en plaatselijke scheepsbouwers.

Bedoeling was om de werkloosheid bij de scheepsbouwers tegen te gaan en hun vakmanschap te laten delen met werkzoekenden, laaggeschoolden, … om hen zo de nodige werk-ervaring te laten opdoen.

Mede dankzij de T-group, eigenaar van de T/S Rupel, werd de vzw Rupel opgericht.

Samen houden zij dit prachtige schip varende zodat dit kan ingezet worden voor allerhande verschillende sociale projecten… en dit nu dus reeds 20 jaar lang !

 

Al tijdens het voorjaar had ik kans om ruimschoots kennis te maken met zowel onze boot, de T/S Rupel, als de vrijwilligers die dit schip mee onderhouden en als bemanning mee varen.https://lh6.googleusercontent.com/-mFFiIUj-sXs/UIgjrKamrTE/AAAAAAAAACQ/zQWJN25JYdE/s160-c/Rupel.jpg

Zo’n houten 2-master (lengte: 22,5m, breedte: 4,8m, masthoogte 22m, gewicht: 36 ton) vraagt immers behoorlijk wat onderhoud.

 

Er komen dan ook vele handen aan te pas om dit schip voor te bereiden op een zeiltrip en tot slot te voorzien van de nodige proviand voor meerdere dagen en weken en dit voor een bemanning van 12 tot 16 pers.

Na alle werkdagen & voorbereidingen begon het nu echt wel te kriebelen…

 

 

 

En hier begint dan mijn eigen deelname aan de Tall Ship Races 2016…

 

In elke haven verloopt de organisatie van the Tall Ship Race een beetje volgens een vast patroon :

  1. aankomst van de zeilschepen groot en klein
  2. mogelijkheid van bezoek aan (vooral) de grotere schepen
  3. Crew-Parade gevolgd door Price-Giving (uitdelen van de trofees)
  4.  “Captain’s dinner”
  5. Crew-party met plaatselijke delicatessen
  6. optredens van “plaatselijke” artiesten en vuurwerk
  7. Parade of Sail 

Omdat ik nog geen enkele ervaring had op een groot zeilschip, voelde ik me wel heel zenuwachtig.

Ik had me bovendien ingeschreven voor de volledige race van Antwerpen naar Lissabon (etappe 1), vervolgens naar Càdiz (etappe 2) met eindbestemming in A Corunã (etappe 3). http://www.sailtraininginternational.org/_uploads/images/2016-with-logo-2.jpg

En daarna terug naar Oostende om de T/S Rupel klaar te maken voor haar volgende trip. Aan boord in Antwerpen op zaterdag 09 juli en aankomst in Oostende op maandag 22 augustus…

Dit kan tellen, zeker voor een eerste keer op de grote zee.

Maar vanaf ik aan boord stapte, nam de gezonde spanning en nieuwsgierigheid het over.

 

 

Nieuwe mensen, veel nieuws leren … maar vooral toch ook genieten

 

Ik besloot om er het beste van te maken, nieuwe mensen te ontmoeten en veel nieuwe zaken bij te leren… maar vooral ook om gewoon te genieten van deze unieke kans.

En dat heb ik ook gedaan… van begin tot einde.

De eerste kennismaking met ons team was tijdens de Crew-Parade. Tijdens deze optocht vertegenwoordigen de bemanningen met trots hun schip en laten ze zich van hun beste kant zien; gaande van matrozen strak in het pak tot heel uitbundig verklede & muzikaal begeleide groepen.

Het klikte onmiddellijk met ons voltallige team, allemaal in ons marine-blauwe t-shirt of polo met Rupel-logo, trots de Rupel-vlag en de Belgische driekleur met ons meedragend.

Als één van de 2 Belgische deelnemende schepen en de enige Antwerpse boot kregen we veel applaus & aanmoedigingen van de mensen… een eerste SUPER-ervaring, en we waren nog niet eens vertrokken.

Die avond hebben we nog veel plezier gemaakt tijdens de Crew-Party.

Ons avondmaal was een typische Belgische delicatesse… natuurlijk, hoe kan het ook anders…echte Belgische frieten met curryworst & bouletten.

Heerlijk gesmuld, het zou nu wel even duren voor dit terug op tafel kwam. Op deze eerste avond heb ik al direct nieuwe vrienden gemaakt uit Denemarken… dat belooft dus voor de rest van de reis / race.

Binnen ons eigen team waren we met een 10-tal jongeren waarvan enkelen ook voor de eerste keer mee deden. En wat bleek… Lars, één van mijn nieuwe vrienden zit zelfs bij mij op school…

 

Zondag, 10 juli … ons zeilverhaal op de T/S Rupel begint nu echt.

 

We voelden ons wel heel belangrijk toen ATV niet alleen van onze schipper maar ook van onze jonge bemanning nog een interview wou voor het avondnieuws… en ook het thuisfront mocht mee op TV.

De enige Antwerpse boot in deze race heeft zijn aandacht wel gekregen.

Maar dan was het eindelijk zover; de Parade of Sail waarbij duizenden bezoekers ons kwamen uitwuiven van op de kades en Schelde-dijken.

 

Net voorbij de eerste Scheldebocht met de Royerssluis stond een grote delegatie van familie en vrienden ons uit te zwaaien aan onze zeilclub AZCN… we zaten immers met 2 matroosjes en afgevaardigden van onze club mee op de T/S Rupel.

 

Het was wel jammer dat we dit jaar ons kanon niet mochten af vuren, maar schipper Jan trok wel zijn grootzeilen op, wat de mensen aan de wal toch een bijzonder mooi zicht bezorgde.

 

We vertrokken in Antwerpen met 13 personen waaronder natuurlijk schipper Jan, onze Captain, en Linda, ons bezorgde moederke en *****kokkin op de Rupel.

Vermits er 24 op 24 uur wordt gevaren, brengt dit toch wel een heleboel strikte afspraken en heel wat aanpassingen met zich mee.

Grootste verandering is natuurlijk het werken / wacht lopen in ploegen, wat dus ook dag- en nachtshiften tot gevolg heeft.

  1. op de T/S Rupel waren we ingedeeld in 3 groepen van 4 personen
  2. elke groep van 4 personen was telkens 4 uur van wacht en 8 uur in rust
  3. onze taken tijdens de wacht :
    1. een uur aan het roer
    2. continu het verkeer in de gaten houden zodat je niet botst
    3. stand-by staan om te helpen met de zeilen of bij bv. speciale maneuvers
    4. elk uur het logboek invullen

Tijdens je rusturen kon je doen wat je wou zoals SLAPEN en … slapen of een dutje doen, lezen, spelletjes spelen, aan dek zitten, de andere bemanning beter leren kennen, genieten van Linda haar lekkere eten, grapjes uithalen met elkaar, schatkaarten tekenen om uiteindelijk de verstopte chocopot terug te vinden,…

Of gewoon turen naar de verre horizon, dolfijnen en walvissen spotten … en genieten.

 

 

Het leven aan boord kon nu echt beginnen…

 

Mijn eerste shift begon toen we nog op de Schelde aan het varen waren richting Noordzee.

Alles verliep vlot, tot we op open zee belanden. Zoals onze schipper Jan al had voorspeld, kwamen we recht in een storm terecht en de overige personen in mijn wacht waren zeeziek geworden door de golven. Dus ben ik onmiddellijk voor mijn zieke scheepsmaatjes ingesprongen waardoor ik al onmiddellijk 3 uur aan een stuk achter het roer heb gestaan. Omdat we zelfs op motor bijna geen vorderingen maakten en er al zoveel zee-zieken aan boord waren, zijn we de haven van Zeebrugge binnen gevaren waar we hebben aangelegd tot de storm wat was gaan liggen.

Toen we eindelijk vertrokken richting Engeland was de eerste dag al voorbij en het slechte weer achter de rug, maar het duurde nog een paar dagen voor we bij de start waren.

Een aantal boten hadden al averij opgelopen en de start-periode werd met een dag verlengd.

 

Hierdoor hadden we nog tijd om het haventje van Brixham binnen te varen om de water- en de dieseltank nog even bij te vullen voor de grote oversteek van Biskaje. Vroeg in de ochtend zijn we dan met redelijk wat wind vertrokken richting startlijn...

Bij aankomst de motor af en de zeilen open … maar helaas geen wind meer te bespeuren. We gingen nog geen knoop vooruit, dus lagen we daar maar te dobberen en te vissen.

Enkel onze Jan wist een vis aan de haak te slaan… alleen hadden we niet gedacht dat je die hier ook helemaal gekuist en in blik kon vangen… gieren en brullen van het lachen.

Toen het heel warm begon te worden en er nog steeds geen zuchtje wind te bespeuren was, hebben we maar een beetje gezwommen. Samen met de walvissen en dolfijnen was dit één van de meest fantastische momenten van de ganse Tall Ship Races … zwemmen in de Golf van Biskaje, 4 000 m water onder ons en geen andere boot te zien.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om de tijd wat te doden, gingen we wat koper poetsen maar dat duurde niet lang.

Onze ervaren kapitein Jan keek naar de wolken en naar het water en zei tegen ons “Jongens, hou jullie goed vast en haal het gaffeltopzeil en de fisherman al maar naar beneden want we gaan scheef gaan.” Wij dachten allemaal van “Huh, er is helemaal geen wind vandaag, max. 2 knopen”.

Maar we deden wat hij vroeg en ineens uit het niets haalden we 15 knopen wind die later die dag nog vermeerderde tot 20 knopen.

De race kon nu dus echt beginnen… eindelijk !

 

 

Havens in zicht …

 

… Lissabon

Na een goede vaart konden we uiteindelijk het land al zien. Maar toen viel de wind plots weer weg en moesten nog een heel eind langs de kust varen. Uiteindelijk zijn we toch in Lissabon geraakt met een mooie 3e plaats in onze eigen categorie.

In Lissabon hadden we echter geen goede ligplaats; heel ver weg van alle grote A-klassers en de bezoekerszone. Maar we maakten er het beste van in de jachthaven tussen alle andere kleine schepen.

Met een aantal deelnemers zijn we de stad ingetrokken voor een bezoek aan het Oceanario de Lisboa, het grootste aquarium in Europa… en echt het bezoeken waard.

Samen met technieker Jan heb ik ook nog een bezoekje gebracht aan de 2e Belgische boot “Tomidi”. Deze had tijdens de 1e race te kampen met technische problemen en samen met Jan hebben we getracht de problemen wat te verhelpen om deze boot mee in de wedstrijd te houden… met succes trouwens.

Ook in Lissabon vond er een Crew-Parade plaats; toffe sfeer maar die 40°C was heel wat minder.

Na afloop was er terug een Crew-Party maar door de enorm lange wachtrijen besloten we om met de ganse Rupel-crew de stad in te trekken en in een plaatselijk restaurant iets te eten.

De tijd vliegt snel als je je amuseert en zo kwam de Parade of Sail er al weer aan … echt wel indrukwekkend om als B-klasser met een volle 22 meter tussen al die grote A-klassers te varen.

 

 

… CàdizAfbeeldingsresultaat voor cadiz fort spain

De 2e race van Lissabon naar Càdiz was een korte race en ons Rupel-team was enorm goed bezig. Elke dag kregen we de standen van de race door en de T/S Rupel stond heel lang 1e  in de eigen B-klasse maar ook 1e “overall” bij alle boten. Als de wind nu eens hetzelfde zou blijven…

Helaas, ook nu ging de wind weer liggen en stonden we plots weer ergens achteraan de ranking. Nadien hebben we nog veel plaatsjes terug goed gemaakt en eindigden we uiteindelijk nog 2e  in de B-klasse en 7e “overall”.

In de haven van Càdiz lagen we veel dichter bij de grote boten wat ook veel meer sfeer en drukte van bezoekers met zich mee bracht. En ook het Crew-Center was veel dichter bij …positief dus.

Het was minder drukkend dan in Lissabon maar nog steeds te warm.

De Crew-Parade slingerde zich door verschillende kleine straatjes, super gezellig ! Bovendien zaten we nu in Spanje en dat was duidelijk te merken aan de vele Belgen die ons onderweg aanmoedigden.

De Crew-Party was wel leuk met verschillende tapas om te eten en goede muziek. Alleen eindigde dit nogal vroeg, maar daarna gingen we met onze nieuwe vrienden nog naar een concert in de buurt.

Na het vuurwerk brak de dag weer aan van de Sail Out. Er lagen zoveel bezoekers met hun eigen boten dat er patrouilleboten aan te pas kwamen om deze toeristen uit de race te houden.

… A Corunã

De 3e etappe was zeer kort en werd gevolgd door een veel langer traject “Cruise & Company”. Dit wil zeggen dat de boten vrij waren om andere havens aan te doen zolang ze maar tijdig hun eindbestemming in A Corunã bereikten, tevens ook de eindbestemming van de Tall Ship Races 2016.

Ook deze race eindigden we als 2e in onze B-klasse achter onze grote concurrent “Jolie Brise” uit Engeland.

Tijdens deze etappe was er weeral niet veel wind, maar we gingen nog wel vooruit. Toch moesten we nog voort maken om snel de Kaap te ronden, want daar waar er eerst geen of weinig wind was, werd er de volgende dagen weer teveel wind verwacht. Alles of niets… wat betreft windkracht, de lijdensweg tijdens deze ganse race en voor een zeilboot nogal belangrijk.

 

 

… Cruise & Company

Tijdens de “Cruise & Company” op terugweg naar A Corunã zijn er verschillende haventjes waar activiteiten worden georganiseerd. Maar door het voorspelde stormweer waren er spijtig genoeg maar weinig zeilschepen die deze haventjes aan deden; iedereen wilde immers het stormweer voor blijven. Met de T/S Rupel hebben we onderweg maar 1 haven aan gedaan en dat was Ilhavo. Spijtig dat we hier maar één nacht konden blijven want hier vond juist het Sea Festival plaats. Samen met de bemanning van alle andere aanwezige boten was ook ons Rupel-team uitgenodigd voor een groot feest.  We hebben daar verschillende activiteiten mee gedaan zoals o.a.paintball.

 

Maar al snel werd het ochtend en hoog tijd om te vertrekken want de wind was al serieus aan het toenemen van 31 knopen tot 40 knopen wind. De golven waren nu al hoger dan toen we moesten binnen varen thv. Camarinãs. Als je dan achter het roer staat, voel je je wel heel machtig dat je de boot zelf in de hand hebt.

Omdat de wind nog meer in sterkte ging toe nemen, hebben we echt wel moeten voort maken waardoor we veel vroeger dan gepland zijn aangekomen in  A Corunã. En we waren echt niet de enigen die nog snel voor de grote storm de haven wilden binnen varen. Niet alle schepen slaagden hierin zoals de 15meter lange boot Bies die naast ons lag in Càdiz. Zij konden de storm niet voor blijven en moesten stormwinden ondergaan tot wel 56 knopen wind.

Bij de Crew Parade liep het Bies-team voor ons en zij zagen nog groen tot achter hun oren en liepen nog scheef. Grappig om te zien bij een ander, maar blij dat we hier van gespaard zijn gebleven.

 

De laatste Crew-Parade was kort maar heel tof en de Crew-Party was de beste van allemaal.

De tijd leek hier nog sneller vooruit te gaan dan voorheen; het was hier dan ook super ! En ook hier was er de avond voor het vertrek terug een prachtig vuurwerk dat helaas wat verloren ging in de mist.

Maar deze keer zaten we met de jeugd in een zwembadje op het dek te genieten van het uitzicht en de licht-effecten. GENIETEN dus… van een laatste avond voor de laatste Parade of Sail en de terugvaart naar Oostende. Vele kleine bootjes kwamen ons een laatste keer uitzwaaien.

De laatste loodjes…

 

Op de Golf van Biskaje hebben we veel op onze motor gevaren waarna we terug zijn binnen gevaren in het haventje Brixham in Engeland om wat bij te tanken.

We zijn hier niet zo lang gebleven want de wind zat eindelijk goed waardoor we helemaal tot in Ramsgate konden door varen.

Hier zijn we nog een nachtje gebleven want er was weer een stormpje opgestoken.

We zijn in Engeland nog wat cultuur gaan opsnuiven en ideetjes opdoen voor thuis.

 

 

En dan was het al gauw tijd voor de oversteek van Engeland naar Nieuwpoort en vervolgens naar Oostende waar we maandag 22 augustus om 1 uur hebben aangelegd.

Nadat we ingepakt waren, was het tijd om ook onze T/S Rupel nog wat op te kuisen en klaar te maken voor haar volgende zeiltocht…

Genua-zeil mooi weggehangen, stock geteld.

Alles terug aan kant.

 

Tijd om onze straffe reisverhalen en wondermooie foto’s en filmpjes te delen met onze familie, ’t liefke en de vrienden.

Blij om terug te zijn, maar toch al met heimwee naar de voorbije weken…

 

 

’t Zit erop…

 

Na 44 dagen op de T/S Rupel is mijn eerste grote zeil-avontuur afgelopen.

Deze 6 weken zijn voorbij gevlogen of beter gezegd “gezeild”.

We hebben 4 landen en nog eens zoveel havens bezocht; van het grote Zeebrugge, Lissabon tot kleine authentieke havenstadjes zoals Càdiz en Ilhavo.

We hebben er prachtige wandelingen gemaakt, plaatselijke lekkernijen leren kennen, vreemde cultuur opgesnoven, een reuze-aquarium bezocht,… gewoon teveel om op te noemen.

Dit zijn indrukken die een gans leven bij zullen blijven.

Ik heb er nieuwe mensen leren kennen op verschillende schepen van over de ganse wereld waar we samen mee hebben gegeten, gefeest en gedanst.

Ik heb er zovele nieuwe ervaringen opgedaan in verband met het zeilen, zaken bij geleerd.

Maar bovenal heb ik leren samenwerken met een heleboel nieuwe mensen in ons eigen Rupel-team.

Ik heb hen leren appreciëren, ieder met zijn of haar eigen kwaliteiten.

Ik heb geleerd wat echt team-work is om onze boot 24 op 24 uur zeilende te houden.

We zijn voor elkaar ingesprongen als’t wat moeilijker ging, hebben samen gelachen maar ook genoten van de rustige momenten, van de omgeving, de prachtige zeilschepen op volle zee, van dolfijnen en walvissen die ons onderweg gedag kwamen zeggen.

Allemaal indrukken en beelden die nog lang zullen blijven hangen.

 

Maar bovenal heb ik GENOTEN van een prachtige zeiltrip op een fantastisch mooie houten schoener.

GENOTEN van het samen zijn met ons team, van de grapjes, de helpende handen, de bezorgdheid maar ook de uitbundigheid.

GENOTEN ook van het lekkere eten en vooral de vriendschap en de TeamSpirit op de T/S Rupel.

 

Deze ervaring is er één voor altijd, met dank aan Linda & Jan, al onze team-leden op onze boot, en natuurlijk ook onze familie en vrienden op het thuisfront die deze reis mee mogelijk maakten en ons dagelijks van op afstand mee volgden.

En niet te vergeten een welgemeende “THANKS” aan de Tall Ships International Organisation en al haar vrijwilligers die deze fantastische events in al die verschillende havensteden mogelijk maken.

 

 

 

DANK  U  allemaal …

 

Ik kijk echt al uit naar de volgende zeilreis  !!!

 

         Nu (na enkele dagen terug thuis) is het nog altijd even wennen …

         … ik zoek thuis nog altijd naar het pompje naast het toilet om te kunnen doorspoelen

              … mijn bed wil me niet meer niet in slaap wiegen

                   ... maar mijn drinken blijft wel in mijn glas, zelfs tot aan het randje vol

                       … en de choco-pot… die is hier thuis nog altijd niet open geweest.

 

 


Terug naar boven
Foto's Rupel

                                                        

 


Terug naar boven